replika telefonlar ve insan ile mahşer bilgileri

 replika telefon


replika telefonlar ve insan ile mahşer bilgileri evet bugün replika telefonlar yazılarını yazdı ve replika telefonlar dediki Bir süre sonra işemeye başladı ve hoşnutça iç geçirdi. Yaşlılık hakk, kimsenin söylemediği bir başka şey de işemeniz gerektiği zamanı artıj^j^.^ lemeyeceğinizdi... ya da söylüyorlardı da dinleyen mi olmuyordu? mesanenizdeki bütün hissi kaybediyordunuz ve dikkat etmediğiniz de üzerinizi değiştirmek zorunda kalıyordunuz. Üstünü kirletmek onagjj re değildi, bu yüzden günde altı yedi kez gelip çömeliyor, geceleri dev tağınm yanında bir lazımlık bulunduruyordu. Moliy’nin Jim’i ona birkç resinde itfaiye musluğunun önünden hiç olmazsa selam niyetine baca|ı„| kaldırmadan geçmeyen bir köpeğe benzediğini söylemiş ve Abagail Anj buna gözlerinden yaşlar gelene dek gülmüştü. Moliy’nin Jim’i, Chicago’dj bir reklam firmasında yöneticiydi ve oldukça iyi kazanıyordu... en azından eskiden öyleydi. Herhalde o da diğerleri gibi gitmişti. Molly de öyle. Tanrı ruhlarım kutsasın, artık İsa ile birlikteydiler.
Son bir yılda Molly ve Jim’den başka kimse ziyaretine gelmez olmuş, tu. Geri kalanlar hayatta olduğunu unutmuş gibiydi, ama onları anlayabiliyordu. Kendi zamanını yaşayıp bitirmişti. Kemiklerinin üstünde et bulunmasına hakkı olmayan yaşlı bir dinozor, yerinin müze (veya mezarlık) olması gereken bir varlıktı. Onu görmeye gelmemelerini anlayabiliyordu, ama araziyi görmeye gelmeyişlerine mana veremiyordu. Geriye fazla bir şey kalmamıştı, hayır; koca çiftlikten geriye sadece birkaç dönüm kalmıştı. Yine de hâlâ onlara aitti; hâlâ onların toprağıydı. Ama siyah dostlar artık toprakla pek ilgilenmiyor gibiydi. Hatta bundan utananlar bile vardı. Kendilerine bir yol çizmek için şehirlere gitmişler ve çoğu, Jim gibi, gerçekten iyi yerlere gelmişti... ama tüm o siyah insanların toprağa sırtını döndüğünü görmek içini acıtıyordu!
Molly ve Jim evvelki sene onun için sifonlu bir klozet koymak istemiş, reddedince gücenmişlerdi. Anlayabilecekleri şekilde açıklamaya çalışmış ama Moliy’nin tek yaptığı aynı şeyi defalarca söylemek olmuştu: “Abagail Ana, yüz altı yaşındasın. Hava neredeyse eksi on dereceyken buraya gelip çömeldiğini düşününce neler hissettiğimi biliyor musun? Soğuğun şokunun kalbine zarar verebileceğini bilmiyor
Bazı şeyler bırakılamazdı. Gençlerin bilmediği bir başka nokta da ,()u anlaşılan. Yüz yaşını doldurduğu 1982 senesinde Cathy ve David,
televizyon armağan etmek istemiş ve o da itiraz etmemişti. Tele-
Christopher ve Susy gelip eve şehir suyu bağlatmayı teklif ettiğinde
^Ijfi da sifonlu tuvalet kurmayı öneren Molly ve Jim’e yaptığı gibi red-^u,ıişü. Kuyudaki suyun sığ olduğunu, kuraklık yaşadıkları 1988 yazı jibir başka yaz geçirmeleri halinde tamamen kuruyacağını söylemişlerdi Doğ™ söylüyorlardı, ama Abagail yine de kabul etmemişti. Aklının Ijjinda olmadığını düşünmüşlerdi elbette. Akıl sağlığının yer döşemesin-jjj;i vernik gibi kat kat soyulduğunu sanmışlardı, ama zekâsı her zaman jjlııŞu gibi keskin, düşünceleri berraktı.
Ayağa kalkarak yavaşça tekrar gün ışığına çıktı. İçeriyi titizlikle te-tutuyordu replika telefonlar ama ne kadar temiz olsalar da eski, rutubetli yapılardı.
Chris ve Susy eve şehir suyu bağlatmayı teklif ettiğinde sanki Tanrı jjlagına fısıldamıştı... o günlerde bile Tann’nın sesini duyuyordu. Molly *Jinı, ona yan tarafında sifon kolu olan o porselen klozetten almak iste-uijti Tanrı, insanlarla konuşuyordu; Nuh’a gemiden bahsetmemiş miydi? [İjunluğunun, genişliğinin ve derinliğinin ne kadar olması gerektiğini jöylenıemiş miydi? Evet. Ve Tanrı’nın onunla da konuştuğuna inanıyordu, yanan bir çalıdan veya bir alev sütunundan değil, doğruca kulağına fıstl-jamak sakin bir sesle konuşmuştu; Tulumbana ihtiyacın olacak Abby. [Ifbriğinin keyfini sür ama gaz lambalarım daima dolu ve yanmaya hazır ilmide tut. Kileri tıpkı annenin yaptığı gibi doldur. Ve unutma Abby, linçlerin seni irademe karşı olan hiçbir şeye ikna etmesine izin verme, dârakrabaların ama ben babanım.
Avlunun ortasında duraksayarak sadece kuzeye, Duncan ve Colum-toyönüne doğru uzanan toprak yolun böldüğü mısır denizine baktı. Yol, îtinden beş kilometre uzakta asfalt oluyordu. Mısırlar bu sene bereketli dacaktı. Hasat etmek için geride sadece ekin kargalarının kalmış olması «yazıktı. Büyük, kırmızı hasat makinelerinin bu eylülde ahırların içinde ialacağını, bu sene ahır danslarının yapılmayacağını düşünmek insanı iıüyordu. Yüz sekiz yıldan sonra ilk kez Hemingford Home’da olmayıp, yerini sonbahara bırakışını görmeyeceğini düşünmek üzücüydü. Bu
yazı hepsinden çok sevecekti, çünkü göreceği son yaz olacaktı... bum, heye yer bırakmayacak şekilde hissediyordu. Ve toprağa burada degji^J^ tıda, yabancı bir yerde verilecekti. İçi sızlıyordu.
Lastikten salıncağa doğru yürüyüp salladı. Ağabeyi Lucas’ın 1922'jj ağaca astığı eski bir traktör lastiğiydi. O günden beri ipi defalarca degi^,j rilmiş ama hep aynı lastik kalmıştı. Artık iyice yıpranmış, oturup sallang^ı nesillerce çocuğun ağırlığıyla iç kısmı çökmüştü. Lastiğin hemen altmdg çimlerin bitmeye çalışmaktan çok uzun zaman önce vazgeçtiği derin, to^. lu bir toprak bölüm vardı. Ağacın dalında ipin bağlı olduğu yerler aşınmış ve kabuğun altındaki beyaz kısım ortaya çıkmıştı. İp hafifçe gıcırdadı ve Abagail bu kez yüksek sesle konuştu.
“Lütfen Tanrım, eğer mecbur değilsem bu fincanı dudaklarıınii) önünden al. Çok yaşlıyım, korkuyorum ve yuvamdan ayrılmak istemiyo. rum. İstersen şu an gitmeye hazırım. İsteğin gerçekleşecek Tanrım, ama Abby artık yorgun ihtiyarın teki. Yine de isteğin yerine getirilecek.”
İpin gıcırtısı ve mısırlar arasındaki kargaların ötüşünden başka ses yoktu. Çizgilerle dolu alnını babasının çok uzun bir zaman önce diktiği elma ağacının yaşlı gövdesine dayadı ve acı gözyaşları döktü.
O gece rüyasında yine Grange Salonu’ndaki sahneye çıkıyordu. Genç ve güzel, üç aylık gebe Abagail. Beyaz elbisesinin üzerinde bir Etiyopya takısı vardı. Gitarını sapından tutmuş, zihninde bin bir düşünceyle mutlak sessizlikte basamakları tırmanıyordu. Düşünce denizinin yüzeyinde sadece şu vardı: Ben Abagail Freemantle Troîts’um, iyi çalar ve söylerim; bunları hana söylenmese de hiliyorum.
Rüyasında kendisine aylar gibi çevrilmiş olan beyaz yüzlere, lambalarla iyice aydınlatılmış olan salona, hafifçe parlayan pencerelere ve altın rengi kordonlarla tutturulmuş perdelere doğru döndü.
Kafasının içindeki düşünceye sıkıca tutunarak “Rock of Ages”i çalmaya başladı. replika telefonlar Gitarın ardından kendi sesi duyuldu. Heyecanlı ve titrek değil, tıpkı provalarda olduğu gibi güçlü ve berrak, tıpkı lambaların sanışığı gibi yoğun ve güzeldi. Gönüllerini fethedeceğim, diye düşündü. Taminın yardımıyla kalplerini kazanacağım. Ah halkım, susuz kalırsanız size tapı su çıkarmaz mıyım? Gönüllerini fethedeceğim ve
’ Ve onu ilk kez o zaman gördü. Bütün sandalyelerin arkasında, salo-eııuzak köşesinde, kollarını göğsünde kavuşturmuş halde ayakta du-
^jofdu- Üzerinde bir kot pantolon ve ceplerinde iğneler olan bir kot mont jfiJı. Topukları aşınmış siyah çizmeleri tozluydu, adam kilometrelerce jjfiiıniiş gibi görünüyordu. Alnı, gaz lambasının ışığı gibi bembeyaz, ya-lıjkb''' kırnıızıydı. Şeytanın haşarı çocuğu Noel Baha’nın yerini almışça-sonsuz bir neşeyle parlayan gözleri bir çift mavi elması andırıyordu, alaycı sırıtışı neredeyse bir hırlayış gibi bütün dişlerini gözler önüne seri-Beyaz dişleri bir gelinciğinkiler gibi keskin ve düzgündü.
Ellerini kaldırdı. İkisini de elma ağacının yumrularını andıran sert ^jinruklar haline getirmişti. İğrenç bir neşeyle gerilen dudaklarındaki sı-jlıjhâlâ silinmemişti. Yumruklarından kan damlamaya başladı.
Şarkının sözleri Abagail’in zihninden uçup gidiverdi. Parmaklan gi-annasıl çalacağım unuttu. Tellerden ahenksiz bir ses çıkararak durdular ,.ardından sessizlik çöktü.
Tanrım! Tanrım! diye haykırdı ama Tanrı, ona sırtını dönmüştü.
0 sırada domuza benzer gözleri parlayan, yüzü hiddetle kızaran Ben [onveigh ayağa fırladı. Kara orospu, diye bağırdı. Kara derili bir orospıı-0sahnemizde ne işi var? Kara bir kaltağın havadan müzik getirdiği ıtreûe görülmüş? Kara derili bir orospunun taştan su çıkardığı nerede linilmüş?
Karşılığında onaylayan vahşi çığlıklar yükseldi. İnsanlar sahneye löldı.Kocasının ayağa kalkıp sahneye çıkmaya çalıştığını gördü. Ağzına M bir yumrukla gerisingeriye savruldu.
fukara pislikleri salonun arkasına götürün, diye bağırdı Bili Arnold lebiri Rebecca Freemantle’ı duvara itti. Bir başkası -Chet Deacon gibi iöriiniiyordu-Rebecca’yı kadife perdelerden biriyle sarmalayıp altın rengi ioııionuyla sıkıca bağladı. Şuraya bakın! Kara köpeği giydirdim! Kara kö-Higiydirdim, diye bağırıyordu.
Diğerleri Chet Deacon’un bulunduğu yere seğirtti ve kadife perdeye «olanmış kadına yumruklar yağdırmaya başladılar.replika telefonlar yarın devam edecegiz.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder